Meşhûr tefsîr, hadîs ve fıkıh âlimlerinden. İsmi, Süleyman bin Ahmed bin Eyyûb bin Mutayr eş-Şâmî ellahmî et-Taberânî, künyesi Ebü’l-Kâsım’dır. 873 (H. 260) senesi Safer ayında Şam’ın Taberiyye kasabasında doğdu. İsfehan’a yerleşti. 970 (H. 360) senesi Zilkâ’de ayının sonlarına doğru 100 yaşlarında vefat etti. İsfehan şehrinin girişinde Resûlullah’ın Eshâbından olan Hammâd ed-Devrî’nin kabri yanına defnedildi.

Taberânî; Hâşim bin Mürsed et-Taberânî, Ebû Zür’a-es-Sekafî, İshâked-Debrî, İdrîs el-Attâr, Beşîr bin Mûsâ, Hafs bin Ömer, Abdullah bin Mahmûd bin Sa’îd bin Ebî Meryem, Ali bin Abdülazîz el-Begâvî, Mikdâm bin Dâvûd er-Re’yinî, Yahya bin Eyyûb el-Allât, Ebû Abdurrahmân en-Nesâî gibi pek çok âlimden ilim öğrendi ve hadîs-i şerîf rivayetinde bulundu. Kendisinden de; Ebû Huleyfe el-Cemhî, İbn-i Ukde, Ebû Nuaym el-Hâfız, Ebû Hüseyn bin Fâzişâh, Abdan, Ca’fer el-Feryâbî, Ebû Abdullah bin Merde el-Hâfız ve daha birçok âlim ilim öğrendi ve hadîs-i şerîf rivayet etti. Büyük hadîs âlimlerinden olan Taberânî, güvenilir, sağlam, hadîste hüccet yâni üçyüz binden fazla hadîs-i şerîfi senetleriyle birlikte ezbere bilen ünvanına sahiptir. Onun ilmi ve rivayet ettiği hadîs-i şerîfler, bütün İslâm âlemine yayıldı. Kendisine; “Bu kadar hadîs-i şerîfi ezberleme bahtiyarlığına nasıl kavuştun?” diye sorulduğunda; “Otuz sene kuru hasır üzerinde uyudum” buyurdu. İlim tahsîli için rahatı terkederek sâde bir hayat yaşadı. Otuz üç sene ilim uğrunda seyahat yaptı. Bu yolda fedâkârlıktan kaçınmadı. Her işini Allahü teâlânın rızâsı için yapar ve insanları Cehennem ateşinden kurtarmak için çalışırdı. Talebelerinden Ebû Abbâs Şirâzî, Taberânî’den üç yüz bin hadîs-i şerîf yazdığını, güvenilir, sağlam bir muhaddis olduğunu bildirmekte ve hocasının ne derece ilim sahibi olduğunu vesîkalandırmaktadır. Yazmış olduğu başlıca eserleri; Mu’cem-ül-kebîr, Mu’cem-ül-evsat ve Mu’cem-üs-sagîr’dir.